Misery of His Unlove Wife (Zade and Yuri) novel Chapter 147

82: Palusot 101.1-1

82: Palusot 101.1

NASA BIYAHE kami ngayon para sa dinner pero pansin kong palabas na kami ng Manila.

“Saan ba tayo magdidinner?” Di ko na napigilang tanong kay Zade. Medyo awkward pa rin naman ang pakiramdam ko. Lalo halos magkatabi ng nga kami sa backseat. Pero hindi na ako nagreklamo. We used to seat on both end of the back seat na parang pareho kaming may nakakahawang sakit.

Or baka dahil na rin sa akin, dahil ayaw kong lumalapit sa akin si Zade. Nakakailang kasi. Pero ngayon hindi ako nagreklamo.

“Malayo kong sa New York, kaya sa Tagaytay na lang muna. May bagong bukas na

restaurant doon sabi ni Javier at aside sa masarap na bulalo, may steak din sila kaya doon na lang tayo magdate.” nakasimangot na nilingon ko ito. ” I mean dinner,” pagtatama nitong nagkamot pa nang sintido.

Kita kong pasimpling pagtawa ni Dan na siyang driver namin. Halos dalawang oras rin ang biyahe namin dahil na rin sa traffic nang makarating kami sa isang restuarant. Kaagad naman kami inasikaso ng staff ng Fullhouse on Plate restaurant.

“Paano ka nakapagpareserve kaagad dito?” Usisa ko ang mapansin ang reserve sign sa table.

“Kanina habang magbibihis ako tinawagan ko si Javier. Bilib talaga ako sa taong ‘yon. Lahat kayang gawin,” nagmamalaking sagot nito. “Nag–advance order na ako nang steak pero kong may magustuhan ka sa menu puwede nating ipadagdag.”

“Okay lang, baka fiesta na naman ang inorder mo eh,” komento ko na ikinatawa nito.

“Ayos lang ‘yon, Yuri. I just want to spend time with you often,” anitong seryoso ang mukhang nakatitig sa akin. Tila ba kinakabisa pa ang mukha ko.

“Alam mo maganda ang view sa labas. Bakit di kaya ‘yon ang tinginan mo,” saway ko dito dahil naiilang na ako sa pagtitig sa akin ni Zade.

“Mas maganda ka kaysa sa ano mang view sa labas,” hirit pa nito kaya muntik na akong masamid ng sarili kong laway.

“Bahala ka nga,” naiilang na nag–iwas na lang ako nang tingin at ibinaling ang atensyon ko sa tanawin sa labas. Nasa bandang balcony kasi ang puwesto namin kaya kita ang view ng mga ilaw ng mga bahay sa ibaba. Para ‘yong mga bituin sa lupa.

182

<82 Palusot 101 1-1

“Mas maeenjoy mo sana dito kong umaga tayo nagpunta.”

“Okay, we can come back next time.”

Claim

“Talaga!” Excited nitong saad na napatuwid pa nang upo. “Pwede naman tayong magstay sa hotel kung okay lang.”

“Ano?”

“Teka, I mean, we can get separate rooms naman,” pagtatama nito. “Hindi tayo puwede sa iisang room baka delikado para sa akin,” napapangising saad nito.

“Oo delikado ka nga, baka hindi lang paa mo ang maapakan ko,” pairap kong dagdag dito. But part of me felt a little disappointed. Sukat doon ay literal na napailing ako. Anong kabaliwan ba ang pumapasok sa utak ko?

Kaya ibinaling ko na lang ang tingin ko sa labas. Kahit karimlam naman ang nakikita ko but I can still trace the view of the taal lake dahil na rin sa maliwanag na langit at cresent moon.

“Parang nakangiti ang buwan hindi ba?” maya maya saad nito. At mula kong saan ay may kong anong boses ang sumagi sa utak ko.

Nakangiti ang mga bituin kahit malungkot ang puso ng mga tao. Kaya muli akong napatitig sa buwan. That view remind me of something. Pero dahil hindi ko naman maalala kong saan ko narinig at nakita— wait. I guess I heard it from Martin back then. Pero ang korte at hugis ng buwan na tila nakangiti alam kong nakita ko na rin minsan.

Natigil ang kaguluhan sa isipan ko nang dumating ang pagkain namin. At tulad ng inaasahan fiesta nga ang pagkaing ipinahanda nito. May isa pang tray na dala ang waiter at dinala sa

table ni Dan.

Isang bagay na maganda sa ugali ni Zade. Lahat ng kasama nito sa bahay pantay–pantay at hindi pinipili ang pagkain para sa mga ito.

“Miss, paki–check later kung kulang ang pagkain ng driver ko paki bigyan siya nang gusto niya okay.” Bilin nito sa babaing nagserve sa amin na kaagad namang tumango saka umalis na. “Kain na tayo, wifey ko.” malambing nitong saad saka kinuha ang bowl sa harapan ko. Nilagyan nito ‘yon nang bulalo soup at ilang gulay pati laman na kinalas na rin nito sa buto.

VERIFYCAPTCHA_LABELVerify