200: Bakit Laging Talunan
“HINDI!” nanlambot ang mga tuhod ni Natasha matapos niyang makita sa news ang balita tungkol sa aksidenti ni Atasha habang hinuhuli ito nang mga bodyguard ni Zade Larzon.
“Sabi ko namang magpakalayo-layo ka na kasi muna, anak.” Nahihintakutang napa-upo si Natasha dala nang panginginig nang kanyang mga tuhod.
“Hindi puwede ‘to,”
“Anong hindi, baliw ka ba?” nakangising tuya nang isang inmate na mukhang plano na naman siyang pagtripan. Namamaga pa ang kanang mukha niya nang sapakin siya nang inmate na natapunan niya nang sabaw dahil may pumatid sa kanya.
“lyong anak ko…” wala sa sariling sambit ni Natasha na napatakbo sa may jail guard. “Sir, nakiki-usap ako kailangan kong maka-usap ang Warden, iyong anak ko…” garalgal ang tinig niya pero kumunot noo ang jail guard. “Kailangan kong makita ang anak ko, kailangan niya ako ngayon,” luhaang samo niya pero ngumisi ito.
“Hay, para ka namang tanga, wala ka sa bahay mo na puwede kang lumabas kung kailan m gusto. Manood ka na lang nang news. Takas ang anak mo kaya normal lang na mangyari sa kanya ang ganyan,” sarkastikong saad nang jail guard.
“Tarantado kang putang ina ka, wala ka bang anak?” Bulyaw ni Natasha dito kaya namula ang mukha nang jail guard.
“Hayop kang mamamatay tao ka, anong karapatan mong murahin ako. Natural lang na karmahin ka dahil masama kang tao.” kaagad na nag-init ang mukha ni Natasha kaya napangisi ang jail guard. “Huwag mong sabihing hindi mo alam na kriminal ka?”
“lyong anak ko naaksidente!” giit na sigaw pa rin ni Natasha.
“Ano namang paki-alam namin sa anak mo? Kung mabuhay siya magkikita kayo dito. Kapag namatay siya may isang araw ka para makita siya bago ilibing kaya anong problema mo. Kung nagpakabuti ka sana eh di wala ka dito. Bumalik na doon kong ayaw mong sipain kita. Pikang sigaw nang jail guard sa iritadong tono.
Damang dama ni Natasha na maraming jail guard ang galit sa kanya at pinag-iinitan siya. Maliban sa mga katulad niyang inmate na alam niyang binabayaran ni Charlene para pahirapan ang buhay nila ni Daisy. At iyon ang hindi niya maintindihan.
“Walang modo!” monologue niya.
Cla
Alam ni Natasha na wala naman siyang magagawa, kahit magwala pa siya kaya napalugm na lang siya sa sahig habang nakatingin sa malaking tv screen. Habang walang paki-alam ang mga naroon na abalang kumakain nang pagkain nilang kulang sa lasa.
Pakiramdam ni Natasha kawawa siya. Buong buhay niya wala na siyang ibang ginawa kunc
piliting ibagay ang sarili sa mundong gusto niya.
Pero kahit naging mayaman sila noon, marami pa rin ang nagsasabing cheap siya. Kahit mamahalin ang mga gamit at damit na suot niya. Tapos ganito pa. Bakit lagi siyang bigo? Gusto lang naman niya nang lugar sa mundo.lyong mayroon siya nang lahat na nais niya para sa sarili at para kay Atasha aya bakit? Kuyom ang kamaong tanong niya sa sarili.
“Atasha—” mahinang sambil
“Mrs. Montefalco kumai
na lumapit, pero hindi
“Hayaan mo nga si patuyang parinig
“Hayaan m Maglung
umalis
Sul
sa pagitan nang pag-iyak.
kung ayaw mong magutom,” anang isang babaing jail guar
pinansin.
agutom. Napakaarte akala ata nagbabakasyon lang siya dito,” sungit na jail guard.
a, kawawa pa rin naman sila kahit mga kriminal sila. Ako na dito. rin, may pa inasal si Warden,” imporma nang babaing jail guard kaya aking bantay.
glakas loob si Natasha na tumayo at kausapin ito. Pero ganun na lang an gumisi ang babae.
mabait ako sa’yo, dahil sa sinabi ko kanina?” naiiling na saad nito. “Hindi mo atatandaan. Pero ang mama ko, isa sa mga naging katulong n’yo dati, na buko
o na binayaran. Pinagbintangan n’yo pang nagnakaw dahil nagreklamo sa mga hindi n’yo pinapasahod,” anang babaing labis na ikinagulat ni Natasha. Napaatras g humakbang ito palapit.
VERIFYCAPTCHA_LABEL
Comments
The readers' comments on the novel: Misery of His Unlove Wife (Zade and Yuri)