Misery of His Unlove Wife (Zade and Yuri) novel Chapter 347

179: Imahe–1

179: Imahe

“BUTI NAMAN nahuli na siya,” nakangiting saad ni Javier na nasalikuran ko napala. Nakabukas kasi ang TV Screen sa office ko na sadyang ipinalagay ko doon. Pinakikingan ko ang balitang paghuli kay Natasha

kagabi nang mga police.

Naroon ako sa couch sa office ko, matapos kong basahin ang ilang mahalagang papeles nakailangan kong permahan nang umere ang balitang ‘yon.

mukha

“May meeting tayo sir,” ani Javier na inabot sa akin nang earpiece. Pero hindi ko na tininginan ang nito. Kunektado iyon kay Javier. Iyon ang ikalawang meeting ko with the board mula nang magsimulang umataki ang kondisyon ko.

Hindi ko inaasahang ang blurry vision at frequent headache ko may kinalaman sa dating sakit ko. Malinaw naman ang mata ko. Pero sa tuwing titingin ako sa mukha nang mga tao, tulad nang nakikita ko ngayon kay Javier, distorted ang image lang ang nakikita ko.

“Paano kong magkamali ako, Javier?”

“Sir, kaya nga nandito ako, hindi ka magkakamali,” nagawang pumikit ni Javier upang pigilin ang pagsungaw nang awa sa kalagayan nang boss nito. Puwede niyang gawin ‘yon dahil hindi naman nito nakikita ang mukha niya, lalo na ang facials expressions niya. He had tested him few times. Sinubukan rin niyang pumasok sa opisina nito para makasiguro. Pero nagulat pa ito at nagpanic.

“Sasamantalahin nang mga taong interesado sa position ko ang sitwasyon.”

“Sir, wala ka pang nagagawang mali. At hindi naman kabawasan ‘yan sa pagkatao mo. Dahil imahe lang ng taong nasa harapan mo ang nawala. Hindi naman ang husay mo sa trabaho.”

“Salamat Javier,”

“Wag mo nga akong dramahan d’yan Sir. Pero dapat mong sabihin sa asawa mo ang tungkol dito. Pati na sa parents mo.”

“Ano bang magagawa noon, mag–aalala lang sila. Si Dad at ang Mommy ko. Ayaw ko na silang magpanic na naman tulad noon.” Matamlay kong saad dito.

“Eh, ang asawa mo?”

“Si Yuri?” nagawa kong ngumiti. “sasabihin ko sa kanya kapag hindi ko na kayang makita ang mukha niya Kasi sa ngayon ang mukha na lang nang asawa ko ang nakikita ko ng maayos. Ang weird diba, siya ang unang babaing hindi ko nakita ang mukha noon, pero siya rin ang nag–iisang taong kaya kong makita sa kabila nang sitwasyon ko. At doon ako higit na natatakot, Javier.” Nagawa kong sabihin sa kabila nang pagbabara sa lalamunan ko.

“May chance pa naman siguro kaya subukan mong magpagamot ulit at humingi nang second opinion.”

“Sinabi na nang doktor sa akin noon. Kapag bumalik pa ang sakit ko, irreversible na. Ibig sabihin habang

buhay na akong ganito.” Mapait kong sambit. Hereditary ang sakit kong Prosopagnosia or face blindness. lyon rin ang nangyari sa ama ko na nauwi sa depression na nagtrigger sa terminal illness nito.

“Sana lang hindi mamana ni Zayu ang sakit ko. Ayos nang ako na lang mapait kong sambit. Saka ako umiling. “May meeting pa tayo.” ani kong kusa na rin akong tumayo. Napasunod naman sa akin si Javier. Mas madalas na itong maglakad kasabay ko para sabihin ang pangalan nang mga taong nakakasalamuha ko. May ibang kaya kong marecognized dahil sa boses, pagkilos at buiit ng katawan. But the rest… they are

all faceless to me. At doon ako naiinis sa sarili ko.

Hindi ko alam kung kayang maunawaan ang iba ng gan’tong sitwasyon. Pero madalas nakakadama ako nang inis kapag hindi ko ma–recognized ang taong kausap ko. Kahit ang sarili kong mukha hindi ko na rin makita sa sa salamin. Ganun rin si Zayu at si Baby Zen but I can still remember how they look like. Pero lumalaki sila at magbabago ang mga mukha nila. At doon ako higit na nahihirapan.

Sa tulong ni Javier, nairaos ko nang maayos ang meeting nang walang nakakahalata sa sitwasyon ko.

Naging abala ako sa maghapon matapos ang meeting pero hindi ko inaasahang darating ang isang panauhin sa office ko habang wala si Javier.

“Anong kailangan mo, may appoitment ka ba?” tanong ko sa lalaking nakatayos sa may pinto? Nakatingin ako sa kilos nito at alam kong pamilyar ito sa akin.

VERIFYCAPTCHA_LABELVerify